είδωλο - φόβητρο

Στο βάθος του ματιού
του ορίζοντα
μια δέσμη φωτός
μέσα απ' τα σύννεφα
ορίζει ένα κομμάτι
αλατισμένου νερού
μιας γης Επαγγελίας
τόσο φωτεινής
και ταυτόχρονα απαγορευμένης.

''Μηδείς οπορτουνιστής εισήτω.''

Φτερό που πετά στο κενό.
Πνεύματα προσκεκλημένα
από τύμπανα ιθαγενών
ξυπνούν αρχέτυπα
χαραγμένα στο δέρμα
κάποιου μάντη.
Κασσάνδρες ουρλιάζουν τον σκοπό
Μετεωρίτες σχηματίζουν τον στόχο
Το Σύμπαν
σε ένα μετέωρο σκοινί
μοιάζει με μπάλα,
φορητές απογοητεύσεις
σε γουλιές από ανάσες
που δεν πρόταξες..
αφού τα χέρια είναι
ποίηση
αφού τα δάχτυλα όταν
πιέζονται από εσένα
σκαλίζουν ανεφάρμοστα
το κενό μου,
σε μια αγκαλιά
από σύννεφα

νεφελώδης
        ξεσπάς
   σε διάρκεια,

   νεφελώδης
   χωρίς διάφραγμα
         αποφεύγεσαι.

Fever 103 - Sylvia Plath

Pure? What does it mean?
The tongues of hell
Are dull, dull as the triple

Tongues of dull, fat Cerberus
Who wheezes at the gate. Incapable
Of licking clean

The aguey tendon, the sin, the sin.
The tinder cries.
The indelible smell

Of a snuffed candle!
Love, love, the low smokes roll
From me like Isadora's scarves, I'm in a fright

One scarf will catch and anchor in the wheel.
Such yellow sullen smokes
Make their own element. They will not rise,

But trundle round the globe
Choking the aged and the meek,
The weak

Hothouse baby in its crib,
The ghastly orchid
Hanging its hanging garden in the air,

Devilish leopard!
Radiation turned it white
And killed it in an hour.

Greasing the bodies of adulterers
Like Hiroshima ash and eating in.
The sin. The sin.

Darling, all night
I have been flickering, off, on, off, on.
The sheets grow heavy as a lecher's kiss.

Three days. Three nights.
Lemon water, chicken
Water, water make me retch.

I am too pure for you or anyone.
Your body
Hurts me as the world hurts God. I am a lantern -

My head a moon
Of Japanese paper, my gold beaten skin
Infinitely delicate and infinitely expensive.

Does not my heat astound you. And my light.
All by myself I am a huge camellia
Glowing and coming and going, flush on flush.

I think I am going up,
I think I may rise -
The beads of hot metal fly, and I, love, I.

Am a pure acetylene
Virgin
Attended by roses,

By kisses, by cherubim,
By whatever these pink things mean.
Not you, nor him

Not him, nor him
(My selves dissolving, old whore petticoats) -
To Paradise.

Sin Duda

Ι.    

Τα πεφταστέρια καίγονται μόλις ακουμπήσουν το χώμα.
Salto mortale.

Για να πω πώς είμαι καλά,
πρέπει να περάσω όλες τις εποχές μακριά σου,
να ψαλιδίσω τις στιγμές και τις εικόνες μας σ' αυτές.
Θα έχει έρθει επιτέλους η στιγμή που
τα δάκρυα θα στεγνώνουν στον αέρα,
όσο το κολλάζ της κοινής μας πορείας
θα καίγεται στον ήλιο.

Ο κόκκινος τοίχος βάφτηκε,
το ''σ'αγαπάω'' σβήστηκε στην σκόνη,
τα όνειρα πέρασαν,
έγιναν νεφέλες,
ψίθυρος κοχυλιού,
σαν ψυχή που πουλήθηκε
σ' ένα ξεχασμένο παζάρι Ευχών.


ΙΙ.

Το λάθος
χαράζει έναν δρόμο
συνήθως
καλύτερο
και τραχύτερο.
Σε ντύνει,
σ' εξοπλίζει,
για να χαρείς τους επόμενους έρωτες
με σιγουριά Ψυχής
και να παλέψεις γι' αυτούς
με αέρινη Δύναμη.
      

...Να αφήνετε τον Πόνο να σας πλάθει.
       Love hurts.
            Pain scarves. 
                  
                    Feeling is Life.

Flâneur dans l'abysse

Λέξεις απλές
σε εκκωφαντικά ντεσιμπέλ
στιγμές σ' έναν μακάβριο κύκλο
''Φεύγω''.
Στο τραπέζι στάζουν οι πόνοι
μιας ζωής που άνετα δανείζεται
οι πιο παράξενες μελωδίες
- σχεδόν απόκοσμες -
με ευνοούν σε μετωπικό φιλί
και η ενατένιση του χάους
με ελκύει
περισσότερο

να διεισδύσω.

http://www.youtube.com/watch?v=kScygkG_qjk

14 Φλεβάρη

Ι. 

Τρία νεκρά
τσιγάρα
κατά μήκος της οδού Πανεπιστημίου.
Βροχερά δάκρυα
νοτίζουν
το φύλλο της εφημερίδας.
Αναμένω
φιλική αγκαλιά
με τρεμάμενα χέρια.
14 Φεβρουαρίου
πατημένα πέταλα
παντού.
Η μέρα που τα λουλούδια
δηλώνουν την ύπαρξη.
Υποδηλώνουν συναισθήματα
κοινά
όσο και η ανάσα.
Μέρα γκρι
όπως και τόσες άλλες.
Λερωμένος καφές
με κραγιόν,

και βρέχει...

ΙΙ.

Τα χέρια μου

κρύα, να παγώνουν

τα χέρια σου

μαντεύω θρύψαλλα

από τις λέξεις

που δεν είπες,

μουσική μια μπάντα

~ μακρινή, μακρινή ~

και σαν γέρνω

στην θύμηση σε σπαταλώ

χωρίς φθορά

βάζω το κόκκινο κραγιόν,

πασπαλίζομαι με έρωτα

και σ'αγαπάω.

...για τότε που περπατήσαμε πολύ και με άκουγες..με κράταγες και δεν βρήκα λόγο να μην γιορτάσω τη Φιλία.

Το αίνιγμα της Πανσελήνου.

Ανεξίτηλα βράδια. 

Έτη φωτός η απόσταση 

το πιο κοντινό σύννεφο
Ανδρομέδα.
Νοσταλγώ το ουράνιο κέντημα
δίχως τα άπληστα φώτα
του εδάφους.
Βλέμμα που δεν συναντήθηκε ποτέ.

http://www.youtube.com/watch?v=IWvEXChflEE

Ιανουάριος

Υγρό το μάτι
αντικρίζει είδωλο στο γυαλί.
Στο τούνελ του  μετρό
η ψυχή ζητά τον οβολό της να ταξιδέψει.
Συνεπιβάτης σε όνειρο ρεαλισμού
κι οδηγός οι νότες
που διαφεύγουν απ'τις χορδές
της κιθάρας σου.
Θ'αφήσω να μακραίνουν τα μαλλιά
μελαχρινό ποτάμι
στα γόνατά σου.
Χρυσόψαρα;
Δεν...
Φωτιά.
Όντας ζωντανή
περιμένω.
Βροχή στο σώμα
κι εξατμίζομαι.