Δανεικό από την Anima spera

όταν το χρυσαφί σου ξεφύγει από τις καυτές ακτίνες του ήλιου
θα μπορέσω να βουτήξω στη θάλασσα που κολυμπάς
να αγγίξω το απαλό του φόβου σου, για λίγο

γερμένες φοινικιές - σκιές πλάθουν στις λέξεις

δεν γνώριζα πώς μέσα σου κατοικεί μια φωνή από τριαντάφυλλο και αγκάθι
είναι το σώμα σου που αντιστάθηκε
με αίμα
με σιωπή

γερμένες φοινικιές - σκιές πλάθουν στα χέρια -

από τις περιοχές των ονείρων σου
ξεπηδούν δέσμες χρωμάτων 

ο χρόνος που στέρησα από τα χέρια σου -από τις στιγμές ξεφεύγει-
αστράφτει κάτω από το δέρμα ο παλμός σου. 

εκδικείται το τίποτα με έρωτα και ελπίδα.

αυτός ο ουρανός θα βρέξει αστέρια από αλάτι 

Περιμένω ''λές'' περιμένω αμετάβατο. για μια μόνη μονή φορά.

Η καρδιά σου που με χώρεσε με άντεξε με κράτησε
τώρα αναστατώνεται θυμώνει αδυνατεί
στριμώχνεται
στριγκλίζει συμμορφώνεται στριγκλίζει συμμορφώνεται
συσσωρεύει συριγμούς τριγμούς 

σαλεύει σαλεύει σπάει στην σιωπή 

με θέλει γι`αυτό και με στερεί.

Έγράψες πάνω στο καυτό ''ζώ'' 

πάψε. φύγε. μακριά.

Με το βλέμμα σκλαβωμένο απ' την αγρύπνια
μια καρτ-ποστάλ ετοιμάζεται να ταξιδέψει
ψάχνει να βρει στίχους να φορέσει
να ομορφύνει το τοπίο της

Ο προορισμός της
μια αγκαλιά ανοιχτή
όσο και άπιαστη

Κι όταν μέσα της βρεθεί
και σταματήσει να κοιτάει το ρολόι
στα μαύρα αμέσως θα ντυθεί
λέξεις θα λέει, σαν μοιρολόι

Μιλάει η φωνή σου μέσα μου
και με πληγώνει

Πληγές μικρές
φαρμακερές
Αρκούνται να τσαλακώνουν το χαμόγελο

Γέλα καρδιά μου ΄
παρόλα αυτά τα τραγικά
τα έξαφνα ή τ' άσχημα
θα'θελα να σου δώσω
την αγκαλιά που σου χρωστώ

Κι αν δεν χρωστώ
κι αν δεν οφείλω
η αγκαλιά αυτή μετέωρη θα μένει

Μέχρι να μπουν τα όρια
να χαραχτεί ο δρόμος
να μπουν οι σκέψεις στη σειρά
- στη θέση σας παρακαλώ!-

Θα έρχονται καρτ-ποστάλ
ευχαριστήριες
να στολίζουν τον τοίχο
με τα ''γιατί''.

Πρόσκληση

Υπάρχει ένας λαβύρινθος
όπου θέλω να χαθώ
Στη μουσική για ένα βράδυ
να ξεχαστώ
Με λίγο αλκοόλ
και δύο μάτια να
με κοιτάνε
Θα χαθώ στον μικρό μου κόσμο
θα ψάχνω τους χτύπους να πιαστώ
θα παίζουν τα χείλη μου τους στίχους
με ξεκούρδιστη φωνή
με σώμα λυμένο
Θέλω μόνο για ένα βράδυ να χαθώ
κι ας ξοδευτώ.

(in your room)

       παραισθήσεις

       μελαγχολία

      όνειρο

     αγάπη

In silence.

A trembled silence murmurs the untold tales.
Moments that never saw the light of day.
I wanted to say so many more things. I wanted to hear you.
Yes, all I wanted to hear was your voice. See your eyes.

Human touch.

If fear is the moving power, then...it serves me right to suffer.
For I wasn't brave enough.

So sudden, so unexpected, so much...

But still...so glad to have met you.

Γύρισμα

Η Αθήνα το βράδυ φίλε μου είναι...
Δίχτυ και γόβα στιλέτο.
Κυνηγητό και αγωνία.
Μπάτσοι και μετανάστες.
Γόπες στο πεζοδρόμιο.
Γατάκια που κλαίνε.
Άγνωστοι που ζητούν κουβέντα.
Καμιά φορά και τσιγάρο.
Χελιδόνια στις 3 το πρωί.
Παγωνιά χωρίς ζακέτα.
Ησυχία και ξαφνικά μια κραυγή.
Φιλιά χωρίς ενοχή/

Μια λέξη και χύθηκαν όλα στο πάτωμα.
Έμοιαζαν με μπορντό και κόκκινους σβόλους.
Αιμάτινες σταγόνες κάτω απ'το τραπέζι
ακούγεται ένα γέλιο
''ο εαυτός σου είναι'', της είπε.

Είδα σε όνειρο πως ήμασταν πάνω σε μια κερασιά
τρώγαμε λαίμαργα, άπληστα
και αρχίσαμε να φιλιόμαστε με τον ίδιο τρόπο 
ως που είδα τον πατέρα μου να μας χαιρετά
και μετά θέλησα να πηδήξω, δεν με άφησες
''μαζί'', είπες.

Κάπως έτσι γίνεται
ο ύπνος του μεσημεριού μαρτύριο,
την ώρα του διαβόλου
να αισθάνεσαι τη θηλιά.


''....κι όμως αντέχει.''