Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Pensées d'une insomniaque

Πόσο μπορεί να περιμένει κανείς;
Πόσο μπορεί να μαστουρώνει η ψυχή
απ' τα όνειρα
Πόσες φορές προσπάθησες να δεις
το φως
όταν τα παντζούρια έκλεισαν δυνατά
στο όνομα του ανέμου.

Φουσκωμένο περιστέρι
μέσα στο κρύο περπατά με δυσκολία.
Το χέρι μου μέσα στο δικό σου
βρέχομαι γλυκά
και δεν φοβάμαι
μόνο ρωτάω
ρωτάω
πότε θα έρθει η αιώνια άνοιξη;
διάβασα γι'αυτήν κάπου
πάντα

Πάντα μαθαίνεις
και ξεχνάς
και κάνεις τον σισύφειο κύκλο
μέχρι η ανάσα να γίνει βρόγχος
ή γέλιο.

Πόσοι λένε ψέματα στον εαυτό τους
αυτή τη στιγμή;

Πόσοι κάνουν έρωτα
Έρωτα

Πόσοι απο μας θέλουν να μάθουν
τι σημαίνει
ελευθερία.

Υπάρχει μεγαλείο στον άνθρωπο;
Τι είναι αυτή η σιωπή που φιμώνει
τις ψυχές;
Από φόβο δεν συστήνεται;

Απορώ
    Απορώ με την αγάπη
Εσύ
πόσο μπορείς ν'αγαπήσεις;

πόσο αντέχεις ν'αγαπηθείς;

Το φιλί ;

Τι θα έκανες αν σε φιλούσα;

Και η ανάγκη;
Τι είναι αυτό που δεν έχεις ανάγκη;

Σε τι μπορώ να σου φανώ άχρηστη;

Έχω σταματήσει να κοιτάζω το δρόμο πριν περάσω
καιρό τώρα.

Ποιά η ελπίδα;
Τι κερδίζεις να περιμένεις το άγνωστο;
Δεν αναμένω
Δεν φοβάμαι
Γιατί να ελπίζω;
Προτιμώ να ζω.

Η ζωή δεν έχει αύριο.
Αυτό είναι απλά μια συνθήκη
παγκόσμια.
Στην πραγματικότητα όλα παίζονται στο λεπτό
στο δευτερόλεπτο
Γράφω τώρα αυτές τις γραμμές και ξέρω
πως ίσως δεν τις διαβάσει
κανείς
ποτέ.

Τι αγαπώ;

Αν με γεμίζεις
αν με πονάς
αν με χαιδεύεις
αν με δακρύζεις
εγώ σ'αγαπώ.

Όπως ένα γυμνό στήθος
ή μια ορχιδέα στη γλάστρα
αγαπώ εσένα
το απαλό δέρμα
των φύλλων της
Την αγκαλιά μου
που δεν την έχεις ανάγκη.
Τα μουσκεμένα παπούτσια μου
και τη φωνή της μάνας μου
που ξέρω πως μια μέρα θα την ψάχνω
κλαίγοντας
              πνιγμένη στις αναμνήσεις

Τι δύσκολη που είσαι Ανάσα. . .
Τι κι αν σε βάφτησαν Ζωή
το δεύτερό σου όνομα είναι
Θάνατος. 

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Το τραγούδι της νύχτας, Φλέρυ Νταντωνάκη ..

http://www.youtube.com/watch?v=3uvzEGG387k

Εκεί σκορπισμένη στον ύπνο
μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.


Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιάζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο
γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''. .


Εκεί διαλυμένη στον ύπνο,
βαμμένη χρυσή με γέλια
φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα
και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα..


'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.


Ξυπνώ μουσκεμένη
κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.


Ξυπνώ μουσκεμένη..
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.