Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

11/09/2010

Να λιώσω στη βροχή
σαν κυβάκι από ζάχαρη
και το νερό να με φέρει
στα βήματά σου.

Να με καταπιεί το φεγγάρι,
αυτή η τρύπα τ'ουρανού,
και να μη λείψω σε κανέναν '
εκτός απ'αυτούς που με πόνεσαν.

Το ν'αγαπάς χωρίς ψυχή, δεν μου αρκεί,
και το αντίθετο απλά δεν εκτιμάται.
Μια ιδέα, μια συνήθεια κι αυτή
που όταν σβήνει, ο κόσμος σε λυπάται.

Έτσι λοιπόν, χωρίς φωνή,
με τσιγάρα βαριά και λιγοστή ψυχή,
ξεχνιέμαι και σε ξεχνάω.
Και κοροιδεύω τον εαυτό μου
νομίζοντας ότι σε ξέχασα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.